Wszystkie wpisy z kategorii fotografia

O sesji „Indian Ghosts” Wiktora Franko

„Seria »Indian Ghosts« powstała w jednym z ważniejszych dla mnie miejsc” — napisał mi Wiktor Franko. — „W Michałowicach, miejscowości położonej w górach, z której roztacza się piękny widok na pasmo Karkonoszy. Ilekroć planuję wyjazd w to magiczne miejsce, w głowie układam pomysł na kolejną serię fotograficzną. W maju zeszłego roku przechodziłem silną fascynację naturą, jej rdzennym charakterem, pierwotnością instynktów, mistycyzmem i duchowością — te wszystkie elementy idealnie złożyły mi się na indiańską opowieść, w której mógłbym dotknąć każdego z tych tematów. Uwielbiam fotografować przy naturalnym świetle, szczególnie gdy słońce znajdzie się już za horyzontem, wtedy nastaje niepowtarzalna atmosfera spokoju, tajemnicy, dlatego też te zdjęcia powstały właśnie o tej porze dnia. Dodatkowym, a raczej głównym źródłem światła było jednak rozpalone ognisko, wokół którego tańczyła i odprawiała indiańskie modły Malwina. Wyzwaniem technicznym było dla mnie zbalansowanie szybko zachodzącego światła słonecznego ze światłem z ogniska — na główny trzon zdjęć miałem dosłownie piętnaście minut”. Ale jak sami widzicie, ten kwadrans wystarczył, żeby zrobić świetne zdjęcia — klimatyczne i wciągające. Niektóre z nich niosą ducha wolności, twórczej energii, …

Nastrojowa sesja od duetu Biały Kadr nad Zalewem Mietkowskim

Podoba mi się ta sesja, bo z jednej strony, oczywiście, że jest pozowana, ale z drugiej — ze względu na urokliwe miejsce i utrudnione okoliczności, bije z niej też coś takiego mimo wszystko spontanicznego, jakby to rzeczywiście był fotograficzny zapis mikroprzygody. Jako człowiek, który jod wdycha przez cały rok, nie pozostałem obojętny klimatowi tej mokrej sesji, nawet jeśli pokazuje tylko zalew, czy — jak kto woli — „dolnośląskie morze”, Jezioro Mietkowskie. W kadrach tych znajdziecie bardzo dużo wody, roślinności, łódek i jachtów, a na tle tego wszystkiego, piękną, fotogeniczną modelkę. Cudowny klimat tych zdjęć, a także ich niezwykła uroda techniczna (kolory, rozmydlenie, rozjaśnienie) podbiły moje serce, a świetne gify jedynie poprawiły efekt. „Nazywamy się Dorota i Piotr” — napisali autorzy sesji. „Jesteśmy parą w życiu oraz wspólnie fotografujemy. Głównie zajmujemy się fotografią ślubną. Sesja odbyła się mocno spontanicznie, spotkaliśmy się nad Zalewem Mietkowskim. Baliśmy się, że pogoda pokrzyżuje nasze plany. I rzeczywiście w trakcie sesji padało, na szczęście nie zrezygnowaliśmy. Wręcz przeciwnie — deszcz nas zainspirował”. Sesja powstała przy użyciu dwóch Nikonów — D750 z …

„White Bird” — piękna sesja Katarzyny Czerniak

Fotograficzne połączenie roznegliżowanych kobiet i kwiatów niezwykle łatwo sknocić. Internet jest świadkiem ile tego typu sesji, zamiast poetyckością i prostym pięknym, epatuje pretensjonalnością i nieznośnym kiczem. Kiedy jednak ten motyw ująć dobrze, z wyczuciem i dobrym okiem, przy udziale modelki lubiącej się z obiektywem i fajnego analoga, otrzymujemy efekt przepiękny. Taki, który po raz enty udowadnia, że nie ma w tym świecie nic piękniejszego, niż naturalne kobiece ciało. Przykładem tego jest niniejsza sesja autorstwa Katarzyny Czerniak. „Zdjęcia wykonane były bardzo spontaniczne, podczas tworzenia zupełnie innego konceptu” — zdradza autorka. — „Poprosiłam wtedy moją znajomą, aby pozowała mi przy przepięknym wtedy kwitnącym owocowym drzewie. Była wiosna, pachniało cudownie kwiatami, a za nami było ogromne pole rzepaku. To był moment, chwila ulotna, podczas której wyjęłam z torby mojego Zenita TTL z Heliosem 58/2 i filmem Kodaka ColorPlus. Serię tych kilku portretów nazwałam »White Bird«, bo postać ze zdjęcia kojarzy mi się z białym ptakiem, kruchym, delikatnym i ulotnym jak ta chwila”. O sobie mówi tak: „Mam dwadzieścia siedem lat, pochodzę i mieszkam aktualnie w Poznaniu. Niedawno wróciłam …

Neto i jego fotografia otworkowa

„Camera obscura”, pierwowzór aparatu. Proste pudło, a w nim zaklejona dziura — kiedy ją odkleisz do środka wpada światło i rzuca obraz na światłoczułym materiale na przeciwległej ścianie. Chociaż fotografia otworkowa to technika stara, ma swoich miłośników do dziś, nawet w dobie cyfrówek. Jednym z ludzi, których wciągnęła jest Neto (pokazywałem niedawno jego gify). Zapraszam do oglądania. „Jak w życiu, tak i w fotografii — uwielbiam eksperymentować” — powiedział mi Neto. „W zdjęciach zawsze pociągał mnie czas. Możliwość zatrzymywania i rozciągania chwil, w różnych dziwnych momentach, budowa innej rzeczywistości, tak bardzo różnej od tej prawdziwej. Nigdy nie zależało mi na jej odwzorowywaniu, zdecydowanie wolę gdy każdy widzi w niej coś innego. Otworki dają mi tą radość, jaram się siedząc w ciemni, myśląc, wyobrażając sobie to co zaraz zobaczę”. Uwielbiam rzeczy nieoczywiste, niedokończone, nieokreślone, będące jedynie ulotnym zarysem, z którego każdy wyłapie coś innego. Taka jest właśnie fotografia otworkowa. Ta w wydaniu Neto bardzo mi się podoba – ma do tego oko. Chociaż liczba szczegółów jest w niej znacznie mniejsza niż z cyfrówek, mogę wpatrywać się …